δείξε το

του PAUL KRUGMAN 

The latest economic data have dashed any hope of a quick end to America’s job drought, which has already gone on so long that the average unemployed American has been out of work for almost 40 weeks.

Nor is the Federal Reserve riding to the rescue. On Tuesday, Ben Bernanke, the Fed chairman, acknowledged the grimness of the economic picture but indicated that he will do nothing about it.

And debt relief for homeowners — which could have done a lot to promote overall economic recovery — has simply dropped off the agenda. The existing program for mortgage relief has been a bust, spending only a tiny fraction of the funds allocated, but there seems to be no interest in revamping and restarting the effort.

The situation is similar in Europe, but arguably even worse. In particular, the European Central Bank’s hard-money, anti-debt-relief rhetoric makes Mr. Bernanke sound like William Jennings Bryan.

What lies behind this trans-Atlantic policy paralysis? I’m increasingly convinced that it’s a response to interest-group pressure. Consciously or not, policy makers are catering almost exclusively to the interests of rentiers — those who derive lots of income from assets, who lent large sums of money in the past, often unwisely, but are now being protected from loss at everyone else’s expense.

Of course, that’s not the way what I call the Pain Caucus makes its case. Instead, the argument against helping the unemployed is framed in terms of economic risks: Do anything to create jobs and interest rates will soar, runaway inflation will break out, and so on. But these risks keep not materializing. Interest rates remain near historic lows, while inflation outside the price of oil — which is determined by world markets and events, not U.S. policy — remains low.

And against these hypothetical risks one must set the reality of an economy that remains deeply depressed, at great cost both to today’s workers and to our nation’s future. After all, how can we expect to prosper two decades from now when millions of young graduates are, in effect, being denied the chance to get started on their careers?

Ask for a coherent theory behind the abandonment of the unemployed and you won’t get an answer. Instead, members of the Pain Caucus seem to be making it up as they go along, inventing ever-changing rationales for their never-changing policy prescriptions.

While the ostensible reasons for inflicting pain keep changing, however, the policy prescriptions of the Pain Caucus all have one thing in common: They protect the interests of creditors, no matter the cost. Deficit spending could put the unemployed to work — but it might hurt the interests of existing bondholders. More aggressive action by the Fed could help boost us out of this slump — in fact, even Republican economists have argued that a bit of inflation might be exactly what the doctor ordered — but deflation, not inflation, serves the interests of creditors. And, of course, there’s fierce opposition to anything smacking of debt relief.

Who are these creditors I’m talking about? Not hard-working, thrifty small business owners and workers, although it serves the interests of the big players to pretend that it’s all about protecting little guys who play by the rules. The reality is that both small businesses and workers are hurt far more by the weak economy than they would be by, say, modest inflation that helps promote recovery.

No, the only real beneficiaries of Pain Caucus policies (aside from the Chinese government) are the rentiers: bankers and wealthy individuals with lots of bonds in their portfolios.

And that explains why creditor interests bulk so large in policy; not only is this the class that makes big campaign contributions, it’s the class that has personal access to policy makers — many of whom go to work for these people when they exit government through the revolving door. The process of influence doesn’t have to involve raw corruption (although that happens, too). All it requires is the tendency to assume that what’s good for the people you hang out with, the people who seem so impressive in meetings — hey, they’re rich, they’re smart, and they have great tailors — must be good for the economy as a whole.

But the reality is just the opposite: creditor-friendly policies are crippling the economy. This is a negative-sum game, in which the attempt to protect the rentiers from any losses is inflicting much larger losses on everyone else. And the only way to get a real recovery is to stop playing that game.

Το άρθρο του Νομπελίστα Οικονομολόγου Paul Krugman δημοσιεύεται στην εφημερίδα "New York Times"

Σχόλια (5)

Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed

...
γραμμένο από Μίλτος Πιερίδης , 10-06-2011

Καλό θα ήταν κύριοι του new-Deal όταν δημοσιεύεται τέτοια άρθρα να φροντίζετε να υπάρχει και μετάφραση στα ελληνικά. Δεν είμαστε όλοι αγγλομαθείς. Διότι αν είμασταν και είχαμε την ευχέρεια να διαβάζουμε τέτοια άρθρα θα τα διαβάζαμε απ' εκεί... Δεν θα χρειαζόταν να παρακολουθούμε εσάς...

αναφορά εκμετάλλευσης

αποδοκιμασία

επιδοκιμασία

Ψήφοι: +0

...
γραμμένο από Α.Β , 10-06-2011

Μην υποτιμάτε το ερπίπεδο των αναγνωστών του new deal. Και το κυριώτερο άλλα τα μάτια και άλλα της κουκουβάγιας. Δηλαδή τέτοια άρθρα χάνουν πολλά στην μετάφραση...Νομίζω ότι ίσως τις επόμενες μέρες να διαβάσετε μια "μετάφραση" του (από τις γνωστές) σε κάποια εφημερίδα . Άλλη η γοητεία του αυθεντικού όμως.

αναφορά εκμετάλλευσης

αποδοκιμασία

επιδοκιμασία

Ψήφοι: +0

...
γραμμένο από Μίλτος Πιερίδης , 10-06-2011

Εγώ θα έλεγα "όσο δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια"... Αν και οφείλω να ομολογήσω ότι η μετάφραση της κας Φλώρου στο άρθρο του κ. Βαρουφάκη μια χαρά απέδωσε το κείμενο...

Ελπίζουμε στο μέλλον να δούμε ανάλογες προσπάθειες. Αλλιώς να προτιμούμε τις μεταφράσεις των εφημερίδων κι όχι το new-Deal

αναφορά εκμετάλλευσης

αποδοκιμασία

επιδοκιμασία

Ψήφοι: +0

...
γραμμένο από A.B , 10-06-2011

Τώρα για την αλεπού και τα κρεμαστάρια δεν μας αφορούν ...Απλά όταν σχεδόν όλη η Ελλάδα γνωρίζει και διαβάζει Αγγλικά και σερφάρει σε αγγλικές ή γαλλικές ή αμερικανικές ιστοσελίδες , λέει πολλά .
Επίσης πρέπει να γνωρίζετε ότι εμείς ούτε υπαλλήλους έχουμε , ούτε οικονομική δυνατότητα να πληρώσουμε κάποιον έχουμε, ούτε άπειρο χρόνο στη διάθεση μας. Ότι κάνουμε το κάνουμε γιατί μας αρέσεις και είναι μεράκι. Αν εθελοντικά κάποια φίλη μετέφρασε ένα άρθρο καλά έκανε Μόνο που αυτό δεν μπορούμε να το επιβάλλουμε σε κανένα, ούτε πολύ περισσότερο μπορούμε να υποχρεώσουμε ένα φίλο μας που γνωρίζει μια ξένη γλώσσα καλά να κάνει αυτή την δουλειά.
Αν δε τα αγγλικά σας δεν σας επιτρέπουν να διαβάσετε ένα άρθρο , είναι ένα πρόβλημα . Μπορείται όμως να πατήσετε αυτόματη μετάφραση από την google να σας το μεταφράσει και να το καταλάβετε. Αυτό είναι εύκολο και απλό . Πιο απλό από το να διαμαρτύρσεστε για τα αυτονόητα.
Επίσης στις παρατηρήσεις σας να είστε πιο ευγενικός , διότι ούτε υπαλλήλους διαθέτουμε , ούτε κεφάλαια. Το μόνο που έχουμε είναι ο λίγος ελεύθερος χρόνος μας .
Αν δε προτιμάτε τις μεταφράσεις εφημερίδων είστε ελεύθερος να τις αναζητήσετε . Δεν σας υποχρεώσαμε ούτε να διαβάσετε το άρθρο του Krougman , ούτε να βλέπετε το new deal . Μόνος σας το επιλέξατε.
Όπως επίσης προλκαλεί απορία γιατί αυτή η αντίδραση όταν το new deal επί μεγάλο διάστημα ανέβαζε στα αγγλικά τα άρθρα του Krugman. Όπως επίσης ανέβασε και σημαντικά άρθρα στα γαλλικά , καθηγητών ή αναδημοσιεύσεις από σοβαρά έντυπα.

αναφορά εκμετάλλευσης

αποδοκιμασία

επιδοκιμασία

Ψήφοι: +0

...
γραμμένο από Απόστολος , 12-06-2011

Μίλτο ένα φρεσκάρισμα στα Αγγλικά σου θα ήταν ίσως η καλύτερη λύση ! Και γω έιχα πρόβλημα με αυτό το θέμα και σχετικά μεγάλος αποφάσισα να ΜΑΘΩ Αγγλικά και να καταλάβω την γλώσσα . Πίστεψε με αξίζει... Είναι ένα υπερεγαλείο απόκτησης γνώσης απο το internet. Ποτέ δεν είναι αργά λοιπόν! Μια απόφαση είναι και 30 ευρω την εβδομάδα περίπου

αναφορά εκμετάλλευσης

αποδοκιμασία

επιδοκιμασία

Ψήφοι: +0

πείτε μας τη γνώμη σας

Όνομα

e-mail

Σχόλιο

μικρότερο | μεγαλύτερο

Διάβασα και συμφωνώ με αυτούς Όροι Χρήσης.

Πληκτρολόγησε τους εμφανιζόμενους χαρακτήρες

Πρόσθεσε σχόλιο