...
γραμμένο από PLUS ONE , 04-06-2011

Είναι μια …ερμηνεία μιας πολυδιάστατης κρίσης:
"χάσαμε την αξιοπιστία μας όταν ομολογήσαμε" --> εάν ήταν επικοινωνιακό το πρόβλημα μας, τότε ... με την κατάλληλη χρηματοδότηση μπορώ προσωπικά να το ΛΥΣΩ μια για πάντα.
Δυστυχώς δεν είναι τέτοιο και δεν ήταν ποτέ τέτοιο. Μ' αυτό δεν υποτιμώ το "συν Αθηνά και χείρα κίνειν" σ' ότι αφορά την αξία μιας διεθνούς επικοινωνιακής στρατηγικής, την οποία πολλοί υπουργοί της παρούσας κυβέρνησης (με πρώτο και κύριο τον κ. Παπακωνσταντίνου, του οποίου οι δηλώσεις και μόνο μας έχουν κοστίσει επιπλέον μερικά δις ευρώ, αρκετές μονάδες υποβάθμισης της ελληνικής οικονομίας και διαπραγματευτικές αδυναμίες -- εννοώ φυσικά εφόσον οι δηλώσεις ήταν προϊόν ανικανότητας και όχι σκοπιμότητας, αλλά δεν κάνουμε "δίκη προθέσεων" εδώ αλλά κριτική στις ενέργειες του) έχουν αδυναμία -εκ του αποτελέσματος - να κατανοήσουν και να πράξουν.
Δεν είναι λοιπόν ζήτημα επικοινωνίας (άλλωστε άσχετα εάν οι Έλληνες -"ελληνορθόδοξου θρησκευτικού δόγματος"- πιστεύουν ή όχι ... στο ρηθέν από τον Μαξ Βέμπερ πως «η εργασία προάγει τη δόξα του Θεού», είναι διεθνώς διαπιστωμένο ότι εργάζονται 2.200 έναντι των 1000 ωρών των "προτεσταντών" Γερμανών).
Πράγματι, η "τιμωρία" δεν έχει νόημα, αλλά ΔΕΝ είναι καν "τιμωρία". Είναι αναζήτηση σ' ένα ελληνικό πρόβλημα χρέους που είναι ΜΕΡΟΣ του γενικότερου προβλήματος χρέους κρατών της ευρωζώνης, που είναι αποτέλεσμα του "κοινοτικού καταμερισμού εργασίας" επιβεβλημένου με τις συνθήκες ένταξης των νέων (προς όφελος του ευρωπαϊκού βορρά) που επέφερε ραγδαία (και παρά την ανάσα των μεταβατικών διατάξεων & επιδοτήσεων) την αδυναμία ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΟΣ, ιδιαίτερα των ασθενών οικονομιών του ευρωπαϊκού νότου και την ταχύτατη αύξηση του χρέους.

Και βέβαια το τι επιλογές κάνει η Ελλάδα δια των κυβερνήσεων της (με εξαίρεση το πολιτειακό ζήτημα, ουδέποτε για μεγάλα κεντρικά θέματα μια "φοβική" ελληνική πολιτική ελίτ δεν τόλμησε να απευθυνθεί με Δημοψήφισμα στο εκλογικό σώμα και πάντα αρκέστηκε στην "εν λευκώ" εξουσιοδότηση των βουλευτικών εκλογών) την ΕΥΘΥΝΗ την φέρουμε εμείς και ΜΟΝΟ εμείς ως Ελλάδα.

Αλλά, σήμερα, σε περίοδο βαθύτατης κρίσης, πλήρους κατάρρευσης της αξιοπιστίας της υπάρχουσας - κυβερνώσας ή μη - πολιτικής ελίτ, της "ιδιοτελούς ατομικά" συνδικαλιστικής ελίτ και δικαστικής λειτουργίας, χρήσιμο είναι να φέρουμε στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου τα ουσιαστικά ζητήματα της οικονομίας:
1. πως θα έχουμε ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ;
2. ο δανεισμός της χώρας ("μνημονιακός" ή μη) οδηγεί ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ εκεί ή απλά μειώνει για περιορισμένο διάστημα τον ρυθμό αύξησης του χρέους;
3. με ευρωπαϊκούς όρους, τι ελληνική τοποθέτηση για ευρωπαϊκές ρυθμίσεις προβάλουμε στην υπέρβαση του ευρωπαϊκού προβλήματος χρέους και τι ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ χτίζουμε στην διακυβερνητική-ακόμη- Ευρωπαϊκή Ένωση για να συμβάλουμε στην συλλογική ευρωπαϊκή πορεία;
4. μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα (που διευρύνουν το μισθολογικό χάσμα ευρωπαϊκού βορρά-νότου και συμβάλουν στην μη-σύγκλιση και μη-ενοποίηση)και ραγδαία αύξηση εμμέσων φορολογικών βαρών είναι ποτέ δυνατόν να ανταγωνιστούν την αγορά εργασίας του "τρίτου κόσμου" (π.χ. Κίνα: 1$) και να "κινήσουν" την ελληνική οικονομία ή δημιουργούν εκρηκτικές κοινωνικές καταστάσεις που μόνο η αυταρχική εκτροπή της όποιας μορφής επιβολής "νόμου & τάξης" ενδέχεται να ανακόψει;
5. μείωση των δαπανών του Δημοσίου τομέα είναι ακύρωση της έννοιας των "ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ" (υγεία, παιδεία, μαζικές μεταφορές, κοινωνική ασφάλιση, κλπ)και η διάλυση των υπηρεσιών με απολύσεις (συμβάλλοντας στην τεράστια αύξηση της ΑΝΕΡΓΙΑΣ στο όνομα της υπαρκτής ή μη "ανικανότητας" του προσωπικού) ή στον έλεγχο της υπερ-κοστολόγησης των προμηθειών του ΔΗΜΟΣΙΟΥ και της πάταξης της διαφθοράς στην ανάθεση ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΡΓΩΝ (όπου βοά η αγορά για το ύψος των σχετικών εργολαβιών κάθε είδους, φάρμακα, κατασκευές, αναλώσιμα, μηχανογραφήσεις, κλπ).
6. μειώσεις συντάξεων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα οφείλονται σε αποτελέσματα "αναλογιστικών μελετών" ή σε ελλείμματα που προέρχονται κυρίως από ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ απόσπασης των ΑΠΟΘΕΤΙΚΩΝ των ταμείων έναντι ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΟΜΟΛΟΓΩΝ για την εξυπηρέτηση αναγκών ρευστότητας του κράτους - δηλαδή απόσπαση των ιδιωτικών συνεισφορών εργαζομένων και εργοδοσίας σε ατομικά ασφαλιστικά δικαιώματα - και βεβαίως από την οποιας προέλευσης εισφοροδιαφυγή (εργοδοτικές εισφορές, μαύρη εργασία, κλπ).

Φυσικά, πολλές είναι οι επιμέρους παθογένειες και η διάχυτη πεποίθηση για διαφθορά των "συζητήσεων καφενείου" ότι ακόμη και σήμερα πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες αποκτούν αθέμιτο πλουτισμό.

Πράγματι, το σημερινό πρωταρχικό πολιτικό ζήτημα είναι η αξιοπιστία της διακυβέρνησης, δηλαδή η αξιοπιστία ότι οι συγκεκριμένες επιλογές αφορούν τα κύρια και πρωταρχικά ζητήματα και δεν αναλώνονται σε επιλογές-άλλοθι για εσωτερική κατανάλωση με "κυνήγι-μαγισσών" (και μάλιστα των εύκολων στόχων, των αδυνάτων) αλλά ασχολούνται με τα θεμελιώδη ζητήματα της οικονομίας, με την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος.