Όλοι οι σοβαροί οικονομικοί παράγοντες και αναλυτές, όπως και να έκαναν τους υπολογισμούς έβλεπαν ότι με τις υπάρχουσες συνθήκες το πρόβλημα δεν είχε βιώσιμη λύση. Εκτός βέβαια από κάποιες «μαγικές λύσεις» που πρότεινε η αντιπολίτευση, κυρίως για να χαϊδέψει αυτιά, και που στην πραγματικότητα αν δεν προκαλούσε θυμηδία, είχε πάντως ως αποτέλεσμα την αδιαφορία των πολιτών για το μήνυμά της, όπως καταδεικνύουν όλες σχεδόν οι δημοσκοπήσεις. Και αυτό γιατί η αγωνιούσα μέση οικογένεια για τη σταθεροποίηση της χώρας, και κατ’ ακολουθία της ζωής της, το τελευταίο που αποζητά είναι συνθήματα και εκείνο που επιβραβεύει στα δημόσια πρόσωπα πλέον είναι η υπευθυνότητα και η αλήθεια.

Όλοι λοιπόν από τον πρώτο έως τον τελευταίο πολίτη της χώρας γνωρίζουν την κατάσταση και βλέπουν το μέλλον θολό και κυρίως τις μέχρι τώρα θυσίες μάταιες, να χάνονται στον τρύπιο πίθο των Δαναΐδων ενός κράτους που αντιστέκεται στις αναγκαίες και επιβεβλημένες αλλαγές.

Με αυτά τα δεδομένα δεν έμενε άλλη στρατηγική για την ελληνική κυβέρνηση, από το να αποδείξει ότι ενώ γνωρίζει ότι το υπάρχον σχέδιο σωτηρίας της χώρας δε βγαίνει, παρ’ όλα αυτά ήταν αποφασισμένη να ανακτήσει την αξιοπιστία της χώρας, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τα συμφωνηθέντα δίνοντας κατά βάση «πολιτικές εξετάσεις».

Και φυσικά οι εταίροι μας, γνωρίζοντας πλέον εξ ίσου καλά και τις δυνατότητες της οικονομίας και τις αντοχές της κοινωνίας, αποφάσισαν να ικανοποιήσουν το σύνολο σχεδόν των αιτημάτων της Ελλάδας, επιβραβεύοντας όπως είπε η Α. Μέρκελ την προσπάθεια και τη συνέπεια, και φυσικά δικαιώνοντας την επιμονή του Γ. Παπανδρέου ο οποίος από την αρχή ανέμενε πολιτική λύση στο μαθηματικά άλυτο πρόβλημα της οικονομίας. Φυσικά δεν είναι ώρα για πανηγυρισμούς αλλά κυρίως για εφησυχασμό.