Χωρίς να το καταλάβει, ο Γιώργος Παπανδρέου υπενθύμισε στη διεθνή κοινή γνώμη, πως πέρα από τις αγορές, υπάρχουν και άνθρωποι. Πως πέρα από τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε κλειστά κλαμπ ισχυρών συμφερόντων, ισχυρός (οφείλει να) είναι κι ο λόγος των κοινωνιών. Πως πέρα από τα δημοσιονομικά μεγέθη των κρατών, υπάρχουν και οι αντοχές των πολιτών που πληρώνουν το μάρμαρο με την καταβολή νέων φόρων και την επιβολή πολιτικών σκληρής λιτότητας.

Αν ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν σε θέση να εμμείνει στην άποψή του, αντιμετωπίζοντας εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις, ίσως να άνοιγε το δρόμο σε μια νέα πορεία εμβάθυνσης της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Απέτυχε γιατί στόχος του δεν είναι προφανώς η δημιουργία μιας “Ευρώπης των λαών...” κι ως εκ τούτου δεν υπήρξε ανάλογη προπαρασκευή και συνεννοήσεις με δυνάμεις της Κεντροαριστεράς εντός κι εκτός Ελλάδας...

Προφανώς, στόχος του ήταν να επιμερίσει το βάρος της εφαρμογής της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου – η οποία παρ' ότι “ευεργετική” (δική του έκφραση) δεν έτυχε της στήριξης των πολιτικών δυνάμεων. Έτσι, υπό το βάρος της γενικής κατακραυγής, της μειωμένης ανοχής και αντοχής της κοινοβουλευτικής του ομάδας, ο Πρωθυπουργός λειτούργησε παρορμητικά και απαράσκευα.

Διότι αν στόχος του ήταν να “υποκλέψει” την (συν)υπογραφή της ΝΔ στη δανειακή σύμβαση ή να εκθέσει την “εκ του ασφαλούς κριτική” του Προέδρου της, ο Γιώργος Παπανδρέου έπρεπε να ελέγξει τις επιπτώσεις. Να είχε ενημερώσει το δίδυμο Μέρκελ και Σαρκοζί ότι θα χρησιμοποιούσε το “εργαλείο” του δημοψηφίσματος για να εγγυηθεί την εφαρμογή της δανειακής σύμβασης – που είναι το βασικό ζητούμενο για τους δανειστές – κι εκείνοι να “έβαζαν πλάτη”, συντονίζοντας τη φρασεολογία τους στο κινδυνολογικό δίλημμα “ευρώ ή δραχμή” για να εκβιάσει είτε το “ναι” της ΝΔ, είτε του εκλογικού σώματος.

Προφανώς όμως, υπέθεσε την άρνησή τους σε ένα ερώτημα δημοψηφίσματος που θα άνοιγε την όρεξη στους επικριτές της πολιτικής τους για μελλοντικές προσφυγές στη ετυμηγορία των ευρωπαϊκών λαών και πολιτεύτηκε με τα γνωστά αποτελέσματα...