Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για να δικαιολογηθεί η δυσφορία των θιγόμενων. Δημόσιοι υπάλληλοι που διορίστηκαν – όπως διορίστηκαν – ή υπάλληλοι που έχουν συμβάσεις – όπως τις έκαναν – με όλα αυτά τα “Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου”, κινδυνεύουν να βρεθούν χωρίς δουλειά. Να περάσουν μονομιάς στην ανεργία. Και μετά;

Σε εργαζόμενους μιας χώρας που σε σημαντικό βαθμό δεν διαθέτουν κουλτούρα ελεύθερης αγοράς. Σε πολίτες που έμαθαν να διεκδικούν ρουσφετολογικά μια θέση στο Δημόσιο για να εργάζονται λίγο και να αμείβονται στα σίγουρα. Σε εργαζόμενους που εξοικειώθηκαν με την ιδέα της δια βίου ασφάλισης, μια τέτοια εξέλιξη θα επιφέρει αναπόφευκτα ανατροπή στη ζωή τους. Όλος αυτός ο κόσμος που καλώς ή κακώς καλόμαθε να διεκδικεί και να παίρνει απ' το κράτος, τώρα που το κράτος χρεοκοπεί κινδυνεύει να βρεθεί χωρίς εναλλακτικές επιλογές.

Ο κ. Προβόπουλος και πολλοί ακόμα πρεσβεύουν την άποψη πως το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας θα λυθεί δια της μείωσης των δημοσίων υπαλλήλων. Ή δια του αφανισμού των ηλικιωμένων, καθώς και τα ΚΑΠΗ στοιχίζουν. Πολύ ωραία σκέψη! Αλλά μπορεί να την κάνει και κάποιος που δεν έχει ετήσιες αποδοχές με επταψήφιο αριθμό... Διότι, πρόκειται για σκέψη που δεν συνυπολογίζει ή αγνοεί το παράγοντα “κοινωνική συνοχή”.

Καλώς ή κακώς στην Ελλάδα, η “κοινωνική συνοχή” εξασφαλίστηκε από την αδιάκριτη προσφορά θέσεων εργασίας του κομματικού κράτους προς τους ψηφοφόρους του. Ήταν μια ωμή και παράλληλα ιδιότυπη συναλλαγή, που δημιουργούσε μια ψευδαίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης. Στην ουσία επρόκειτο για αδικία εναντίον όσων πλήρωναν στο κομματικό κράτος τη δυνατότητα να προσφέρει θέσεις εργασίας που υπερκάλυπταν τις πραγματικές του ανάγκες. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας ήταν η σταδιακή χρεοκοπία του κράτους.

Ωστόσο, ένα λάθος δεν διορθώνεται με άλλο λάθος. Πόσο μάλλον όταν θα ήταν ευκολότερο να απαιτηθεί από έναν να μειώσει σε εξαψήφιο αριθμό τις ετήσιες αποδοχές του, για να μη στείλουν εκατοντάδες στην ανεργία εν μια νυκτί.