 Χθές τα ξημερώματα πετάχτηκα από το κρεββάτι μου έντρομος και καταϊδρωμένος , δίνοντας έτσι τέλος στο τρομερό εφιάλτη που με βασάνιζε όλη τη νύχτα στον ύπνο μου.
Εικόνες φρίκης και κραυγές αγωνίας , διαδέχονταν η μία την άλλη με κινηματογραφική ταχύτητα. Έβλεπα αγνώμονες πολίτες να σέρνουν δια της βίας, σαν σύγχρονοι ιεροεξεταστές, τους ευεργέτες τους βουλευτές, στα έδρανα της βουλής και άκουγα τους οδυρμούς και τις ικεσίες τους: "οχι ξανά, μη μας ψηφίσετε πάλι… έλεος, δεν φταίμε εμείς το κόμμα μας έβαλε".
Έβλεπα άλλους πολιτικούς, αλυσσοδεμένους σέ υπουργικούς θώκους και ύπατα αξιώματα που σαν άλλοι "ΠΡΟΜΗΘΕΙΣ" γυμνοί ανυπεράσπιστοι και καταδικασμένοι στην απάνθρωπη τιμωρία της δια βίου ασυλίας και ψηφοθηρίας, να τους κατασπαράσσουν κόμματα και ψηφοφόροι.
Με κομμένη την ανάσα και τους χτύπους της καρδιάς μου να βροντούν σαν κανονιές, πήγα κι' έρριξα κρύο νερό στο πρόσωπό μου, έφτιαξα καφέ κι'άναψα τσιγάρο.
Προσπάθησα να χαλαρώσω και να πείσω τον εαυτό μου, ότι ο εφιάλτης αυτός ήταν ένα κακό όνειρο και μόνο. Όμως συνεχώς στο μυαλό μου κλωθογύριζαν εικόνες και στ'αυτιά μου ηχούσαν οι ικεσίες και τα μοιρολόγια των αδικημένων πολιτικών από τη μιά και οι κραυγές λύσσας των αχάριστων και αχόρταγων πολιτών από την άλλη, που για να εξυπηρετήσουν τον εαυτούλη τους οδηγούσαν άδικα και δια της βίας τους ευεργέτες τους στο κολαστήριο της βουλής και της διακυβέρνησης της χώρας.
Μετά το δεύτερο τσιγάρο άναψα και τρίτο και τέταρτο και πήρα τηλέφωνο το φίλο μου το Χρήστο που ξέρω ότι κατέχει το κόσμο των ονείρων καλλίτερα από μένα μπας και με βοηθήσει να εξηγήσω τον εφιάλτη μου. Αφού με άκουσε προσεκτικά, με το έμφυτο χιούμορ του, αλλά και με μεγάλη σοβαρότητα προσπάθησε να μου εξηγήσει , αν κατάλαβα καλά , ότι ο εφιάλτης μου ανήκει στην κατηγορία των ψυχολογικών ονείρων, με έντονα στοιχεία οιωνιστικού (προφητικού) και καθοδηγητικού χαρακτήρα.
Στην αρχή μπερδεύτηκα με όσα μου είπε και για ν'απαλλαγώ από αδιέξοδες σκέψεις τις επόμενες ώρες ασχολήθηκα με τα σκυλιά μου και το μποστάνι μου.
Το βράδυ χαζεύοντας στη τηλεόραση , άκουσα σε αποσπάσματα από ομιλίες πολιτικών στη βουλή ή και σε συνεντεύξεις τους φράσεις όπως: "μαζί τα φάγαμε" ή "δεν φαντάζεστε πόσο πονάμε για τα μέτρα" ή "τα μέτρα είναι μονόδρομος για να σωθεί η χώρα και ο λαός " (από ποιούς;) ή "έχετε προτάσεις και λύσεις;" ξαφνικά συνειδητοποίησα, ότι αν γλυτώσουμε όσους κυβέρνησαν τη χώρα,(τα τελευταία 30 χρόνια) από τον καταναγκασμό της κομματικής και ψηφοθηρικής εξουσίας που τους επέβαλαν ν'ασκούν, τα κόμματα και οι ευεργετηθέντες και αχάριστοι ψηφοφόροι-υπήκοι , τότε θα υπήρχε ελπίδα για όλους μας.
Σε όσους πολίτες λοιπόν, δεν συμμμετείχαν σε πρακτικές εξαθλίωσης των πολιτικών, ή και αν συμμετείχαν το μετάνοιωσαν πραγματικά, προτείνω τα εξής σε πρώτη φάση:
α) Ν' απαλλάξουν οριστικά από τα έδρανα της βουλής τους πολιτικούς που, έρμαια συμφερόντων κομμάτων και ψηφοφόρων, μας κυβέρνησαν από τη μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα.
β) Να τους δώσουμε τη δυνατότητα αποτοξίνωσης από τον πολιτικό τους βίο, μέσω ειδικών προγραμμάτων κοινωνικής προστασίας και επανένταξης τους στη κοινωνία σε πιό υγιή βάση.
γ) Τέλος για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τα προς το ζείν, αλλά και σαν αποζημίωση λόγω βλάβης (ψυχικής και διανοητικής) να τους δοθεί επίδομα ή και σύνταξη αναπηρίας διά βίου.
Από το www.dixti.net
|
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed