 Οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις με ελάχιστους περιορισμούς, οι απολύσεις χωρίς όρια και αποζημιώσεις. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και η μείωση, έως την πλήρη εξάλειψή του, του κράτους Πρόνοιας. Η επιβολή των κανόνων ενός άγριου φιλελευθερισμού δεν αποτελούν «πράξεις χρέους» απέναντι σε μια δοκιμαζόμενη οικονομία.
Τίποτα, καμία απολύτως πράξη στον χώρο της οικονομίας δεν είναι άσχετη με τις πολιτικές επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης και τις κατευθύνσεις που θέλει να δώσει στις διαρθρωτικές αλλαγές ή στις θεσμικές της μεταρρυθμίσεις.
Η ελληνική οικονομία είναι σαθρή και το κράτος ανίκανο να επιτελέσει και τις πλέον στοιχειώδεις λειτουργίες του. Τα περισσότερα ασφαλιστικά ταμεία είναι καταχρεωμένα, δεν υπάρχει παραγωγικός ιστός, ευέλικτο κράτος, ικανά στελέχη να διαχειριστούν την κρίση…
Όμως, δεν αρκούν οι διαπιστώσεις μια οδυνηρής πραγματικότητας, αφού για να λύσεις κάποιο πρόβλημα, προαπαιτείται να έχεις ρίξει μια επίπονη και επίμονη διεισδυτική ματιά στο παρελθόν. Στις αιτίες που οδήγησαν σε μια ολική, δομική κρίση ολόκληρο το μεταπολιτευτικό μοντέλο ανάπτυξης στην Ελλάδα.
Το ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα εδώ! Ο ένας από τους δύο πόλους που θέριεψε το πελατειακό κράτος και ανέδειξε πολιτικούς υπερφίαλους, λαϊκιστές, συμβιβασμένους χωρίς ιδιαίτερες αντιστάσεις. Ήταν το ίδιο το κόμμα που μαζί με τη Νέα Δημοκρατία λεηλάτησαν τον εθνικό πλούτο, μηδένισαν τις όποιες αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, επέτρεψαν και συνέβαλαν τα μέγιστα στην καταλήστευση των εθνικών πόρων και των χρημάτων των ασφαλιστικών ταμείων. Επέτρεψαν σε μια χούφτα «νταβατζήδων», όπως έλεγε και ο «ανεκδιήγητος», να αλώσουν τα πάντα και να κατεβάσουν πολύ χαμηλά τον πήχη των απαιτήσεων. Οι ηθικοί ενδοιασμοί έγιναν ανέκδοτο, όπως και οι ιδέες για μια σύγχρονη κοινωνία, ανθρώπινη, δημιουργική, δίκαιη, αρθρωμένη με σχέσεις διαφάνειας και αξιοκρατίας.
Τα δύο κόμματα, με τσόντες τα μικρότερα μιας ανύπαρκτης με τα χρόνια Αριστεράς, εξευτέλισαν κάθε έννοια πολιτικής και ιδεολογίας. Απαξίωσαν το όλο σύστημα, πριόνισαν τα κλαδιά, κι ας καλοκάθονταν στις κορυφές τους. Και τώρα δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς έχει συμβεί και η κοινή γνώμη τους κοιτάζει με δυσπιστία…
Όσο καλοπροαίρετος κι αν είσαι απέναντι στον Γ. Παπανδρέου που μοχθεί να βάλει σε τάξη ένα αφερέγγυο κράτος, δεν μπορείς παρά να του προσάψεις πως ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (στην οποία συμμετέχουν σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που βρίσκονται στην πρωτοπορία της οπισθοδρόμησης και του συντηρητισμού) όφειλε, πρώτος, να προτάξει το όραμα του αύριο.
Όμως, για να μην είμαστε άδικοι, οι επιθέσεις και η κατάλυση του κράτους Πρόνοιας και οι μειώσεις δαπανών σε Υγεία και Παιδεία δεν αποτελούν προνομιακό πεδίο μόνο στην Ελλάδα. Στη Γερμανία ζητούν να περικοπούν οι δαπάνες για τους παιδικούς σταθμούς (σε μια χώρα που οι διαζευγμένες μητέρες είναι καθεστώς) και στην Ολλανδία συζητούν να κόψουν τα δωρεάν βιβλία για τα σχολεία… Και η λιτότητα έχει ήδη γίνει επίσημη πολιτική στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία...
Σε ολόκληρη την Ευρώπη τα οικονομικά προβλήματα που γέννησαν οι αδηφάγες τράπεζες και οι αδίστακτοι οίκοι αξιολόγησης και ένα πρωτόγνωρο και δύσκολα κατανοήσιμο παιχνίδι με το ευρώ και το δολάριο, οδηγούν σε μονόπλευρη εξοντωτική λιτότητα. Έτσι, τα ζητήματα που τίθενται αποκτούν άλλες πιο γενικές διαστάσεις και δεν γίνεται, δεν μπορεί να περιοριστούν στην Ελλάδα και στη διαχείριση της κρίσης από το ΠΑΣΟΚ.
Μήπως ήρθε ο καιρός για επανασύνταξη υγιών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων στην προοπτική ενός άλλου μοντέλου διακυβέρνησης;
Από το www.aprosarmostoi.gr
|
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed