15 Jul |
|
δείξε το
Στην Ιταλία, όπου ο μέγας κυνηγός του ωραίου φύλλου και της καλής ζωής με ρωμαϊκά πάρτι, Σίλβιο Μπερλουσκόνι την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, μπροστά στον κίνδυνο της κατάρρευσης μιας από τις δέκα μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου. «Αν τα γκάλοπ τον στηρίξουν, τότε ο επόμενος υποψήφιος πρωθυπουργός της κεντροδεξιάς θα μπορούσε είναι ο υπουργός οικονομικών, Τζούλιο Τρεμόντι, και εγώ θα έκανα με χαρά βήμα πίσω», δήλωσε ο Μπερλουσκόνι. Ο 54χρονος Τρεμόντι, πρώην σοσιαλιστής, θεωρείται από τους στενότερους σύμμαχους της Λέγκας του Βορρά και εμπνευστής της πολιτικής «συγκράτησης των δαπανών του δημοσίου», που η Ιταλία ακολούθησε τα τελευταία τρία χρόνια. Όμως η Ιταλία δεν απέφυγε την κρίση. Η Ιταλία μπορεί να κατάφερε να συγκρατήσει για το 2010 το έλλειμμα του προϋπολογισμού στο 4.6% αρκετά κάτω του σχετικού ορίου που αναγνωρίζεται στο 5% -μια εξέλιξη που πιστώνεται καθαρά στη δράση του υπουργού των Οικονομικών Τζούλιο Τρεμόντι- ωστόσο τα υπόλοιπα οικονομικά νούμερα της πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Εκτός της ανόδου του δημόσιου χρέους της χώρας κατά τρεις μονάδες στο 119% του ΑΕΠ της μέσα στην ίδια χρονιά σε πρόσφατη δημοσίευση του το Ιταλικό Ινστιτούτο Στατιστικής (Ίστατ) δημοσιοποίησε ότι το 28% των Ιταλών, δηλαδή δεκαπέντε εκατομμύρια άτομα, κινδυνεύει να γνωρίσει ή γνωρίζει ήδη τον κίνδυνο της φτώχιας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, καθώς για την τελευταία δεκαετία η Ιταλία σημείωσε τη χειρότερη επίδοση σε ότι αφορά την ανάπτυξη στην ενωμένη Ευρώπη. Στα μείον της χώρας συγκαταλέγεται επίσης το γεγονός ότι η Ιταλία έχει ελάχιστες μεγάλες εταιρείες, δεν παράγει θέσεις εργασίας για τους νέους γι’ αυτό και σήμερα το ένα πέμπτο της ηλικιακής ομάδας 15-19 ετών ούτε δουλεύει ούτε σπουδάζει, ενώ ελάχιστες γυναίκες ακολουθούν επαγγελματική σταδιοδρομία με τη Μάλτα να είναι η μόνη χώρα που έχει χαμηλότερο της Ιταλίας ποσοστό γυναικείας συμμετοχής στον εργασιακό τομέα. Ο νότος επίσης παραμένει ένα μεγάλο βαρίδι για το βορά αφού εάν η ανάπτυξη στον δεύτερο εδαφικό τομέα φτάνει μετά βίας το 3% στον πρώτο συρρικνώνεται στο 2% ρίχνοντας σημαντικά τον μέσο όρο. Συνολικά ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης της ιταλικής οικονομίας από το 2001 έως το 2010 ήταν 0,2% έναντι 1,1% στην Ευρωζώνη. Ο ασθενής ρυθμός ανάπτυξης είναι αυτός που ανησυχεί πρωτίστως τους οίκους αξιολόγησης, καθώς είναι δύσκολο να μειωθεί το κρατικό χρέος ακόμα κι αν η κυβέρνηση επιτύχει τον στόχο μηδενισμού του ελλείμματος μέχρι το 2014. Ωστόσο επειδή η Ιταλία αποτελεί μια μεγάλη οικονομία, έχει υψηλούς δείκτες αποταμίευσης γι’ αυτό άλλωστε και αποκαλείται η Ιαπωνία της Ευρώπης, ενώ παρά το θρυλικό χρέος της που ξεπερνά το 1.8τρις ευρώ (ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι το δεύτερο υψηλότερο στην ευρωζώνη με 120%) έχει αποδείξει ότι μπορεί να το αντιμετωπίσει αρκετοί εξακολουθούν να κρίνουν όλο αυτόν τον πανικό γύρω από τον ιταλικό κίνδυνο απλά υπερβολικό και ανούσιο. Στη πραγματικότητα όλο το πρόβλημα της Ιταλίας έγκειται στην προαναφερθείσα ασθενική οικονομική ανάπτυξη της χώρας την οποία έχει αναγνωρίσει ως κίνδυνο ο Ιταλός υπουργός Οικονομικών γι’ αυτό και προωθεί μια σειρά από αυστηρά μέτρα λιτότητας με σκοπό την επαναφορά της ισορροπίας του προϋπολογισμού μέχρι το 2014 και το ξεκίνημα της μείωσης του χρέους. Η έμφαση πρέπει να δοθεί στο γεγονός ότι μια βύθιση της Ιταλίας μπορεί να πυροδοτήσει μια νέα τραπεζική κρίση αφού μόνο η έκθεση των γερμανικών τραπεζών στο ιταλικό χρέος έφτανε τα 116δισ ευρώ στα τέλη Μαρτίου όταν το αντίστοιχο γερμανικό ποσό για την Ελλάδα είναι μόλις 17δισ ευρώ. από το www.dixti.net
στείλτο με email
Σχόλια
(0)
|
Η μάχη για τη σωτηρία του ευρώ δεν θα δοθεί στην Ελλάδα αλλά την Ιταλία. Την ώρα που τη προσοχή της διεθνούς κοινότητας κλέβει το δεύτερο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, πολλαπλασιάζονται οι φωνές εκείνων που επιχειρηματολογούν ότι η τελευταία πράξη για το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα θα παιχτεί τελικά στη γειτονική χερσόνησο. 
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed