29 Nov |
|
δείξε το
 Δεν είναι βέβαιο αν οι πολίτες συγκινούνται απ' την απεργία των δημοσιογράφων. Δεν είναι καθόλου βέβαιο επίσης, αν μπορούν να ευαισθητοποιηθούν και οι επιχειρηματίες του Τύπου. Για τον απλούστατο λόγο, ότι στο σημερινό Τύπο κυριαρχούν οι επιχειρηματίες και όχι οι εκδότες με την παραδοσιακή (ίσως και ρομαντική έννοια του όρου).
Κάθε επιχειρηματίας που σέβεται τον εαυτό του (οφείλει να) μετράει τα έσοδα και τα έξοδα της επιχειρήσεις του και όταν η “εξίσωση” δεν βγαίνει υπέρ των εσόδων να προβαίνει σε διορθωτικές κινήσεις. Μοιραία το πρώτο θύμα είναι “εργαζόμενοι στον Τύπο” (ο όρος δεν καθόλου τυχαίος, εργαζόμενος...) Στο παρελθόν σπάνια θα άκουγες κάποιον που δούλευε σε έντυπο μέσο να δηλώνει “εργαζόμενος”. Δεν θεωρούσε εαυτόν “εργαζόμενο” και ας ασκούσε το επάγγελμα για λόγους βιοπορισμού. Ήταν πρώτα και πάνω απ' όλα δημοσιογράφος. Δεν ήταν εργασία, ήταν λειτούργημα. Αναλόγως ένας εκδότης αρνούνταν τον χαρακτηρισμό του επιχειρηματία. Ένοιωθε άβολα σε ένα τέτοιο κουστούμι. Δεν του ταίριαζε. Γιατί δεν είχε μάθει να μετρά την πνευματική του εργασία με έσοδα και έξοδα. Γιατί γνώριζε πως το παραγόμενο πνευματικό προϊόν (αδόκιμος τότε όρος), δεν αποτιμάται λογιστικά. Για αυτό και οι εκδότες διατηρούσαν μια ξεχωριστή θέση στην κοινωνία. Μια αίγλη που τους διαφοροποιούσε από τους επιχειρηματίες και τους πολιτικούς. Το κέρδος ήταν δευτερεύουσας σημασίας. Σημασία είχε το έντυπο και η επιρροή που ασκούσε. Το ίδιο ίσχυε και για τους δημοσιογράφους. Ουδείς έμπαινε στη δημοσιογραφία για να πλουτίσει. Έμπαινε γιατί είχε κάτι (ίσως και πολλά) να πει. Για να προσφέρει, να συνεισφέρει, να ελέγξει την εξουσία, να υπηρετήσει την αλήθεια, να αποδώσει τα εύσημα και να ασκήσει σκληρή κριτική. Ήταν η εποχή που πράγματι οι πολίτες συγκινούνταν απ' τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση των δημοσιογράφων. Που στέκονταν δίπλα τους, όταν το “σύστημα” τους αδικούσε. Με τα χρόνια οι δημοσιογράφοι, με πολλές εξαιρέσεις, έγιναν σύστημα. Οι εκδότες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έγινε επιχειρηματίες του συστήματος. Τα σημερινά τους υπαρκτά προβλήματα, ίσως και αδιέξοδα, ουδόλως συγκινούν, ελάχιστα ευαισθητοποιούν τους πολίτες. Σύσσωμος ο δημοσιογραφικός κόσμος απαξιώθηκε από τον εύκολο πλουτισμό ορισμένων και τα παρασκηνιακά “πάρε-δώσε” με ένα πολιτικό σύστημα που ...συστηματικά απαξιώνεται. Μοιραία, απαξιώθηκε και αυτός. Η τεχνολογία και η οικονομική κρίση, ήρθε για να δώσει το τελειωτικό κτύπημα. Η εποχή του ρομαντισμού πέρασε ανεπιστρεπτί. Οι εκδότες, όσοι πραγματικοί απέμειναν, πρέπει να επιβιώσουν σε ένα κόσμο που άλλαξε δραματικά. Και οι δημοσιογράφοι, οι πραγματικοί, να αναζητήσουν άλλη εργασία. Διότι το “λειτούργημα” τους το έχουν εγκαταλείψει προ πολλού...
Σχόλια
(2)
|
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed
thanks