δείξε το

γράφει η ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ 

Ποιοι είμαστε; Τι μας αξίζει; Που τοποθετεί το μέλλον τις σύγχρονες ελληνικές, παρακμιακού στιλ, προσωπικότητες που λύνουν και δένουν τα… παλιά τους τα παπούτσια; Η ουσία των απαντήσεων, στα ερωτήματα που έθεσα και θέτουμε καθημερινά στους εαυτούς μας, δεν βρίσκονται στην απολυτότητα των όρων τους, ούτε εκβάλουν κάθε φορά από την ίδια πηγή συμπερασμάτων.

Τι εννοώ. Δεν μπορεί να δικαιολογήσει την απορία του «ποιοι είμαστε» το ίδιο εύστοχα ένας πολιτικός με έναν ακαδημαϊκό, ένας δάσκαλος με έναν φορτηγατζή, ένας δικηγόρος με έναν παραγωγό λαϊκής αγοράς.

Είναι φύση αδύνατο, να ανταποκριθούν στην πρόκληση της κοινωνικοπολιτικής μας υπόστασης με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, διαφορετικές επαγγελματικές ομάδες, δομημένες με κουλτούρες από ετερόμορφα υλικά.
Παραδείγματος χάριν, ο πολιτικός θα σου αναλύσει το κοινωνικό γενεαλογικό μας δέντρο, άλλοτε με μελανά χρώματα και άλλοτε με πολύχρωμες νερομπογιές και μαρκαδόρους, ανάλογα φυσικά με την περίσταση.

Προεκλογικά, θα κοτσάρει σε κάθε έκφανση του λόγου του, μπλε, πράσινες και κόκκινες πεταλούδες που θα βόσκουν σε εύφορα λιβάδια με ουράνια τόξα να ξεπροβάλουν, από όποια μεριά του ορίζοντα γουστάρει ο ψηφοφόρος.
Μετεκλογικά, είτε γιατί προσποιείται τον αντιπολιτευτή (αδόκιμος, αλλά πρόσχαρος όρος) είτε γιατί μόλις ανέλαβε την εξουσία και πρέπει να μετριάζει της υποσχέσεις του στο μίνιμουμ, όλα θα παρομοιάζονται με τυφώνες και ανεμοστρόβιλους, όπου οι φουρτουνιασμένες θάλασσες θα λυσσομανούν και θα προσπαθούν να τσακίσουν το καράβι, που λέγεται Ελλάδα. Στα λέει και απλώς τα αποδέχεσαι, ξέροντας εκ των προτέρων, πως πρόκειται για μπουρδολογίες. Τέτοια ειρωνεία…

Ο ακαδημαϊκός από την άλλη, θα ορίσει, θα προσδιορίσει, θα τροποποιήσει, θα θεωρήσει, και στο τέλος θα φιλοσοφήσει, γύρω από την ορθότητα των νόμων, που θα θεσπίσει ο νομοθέτης, τοποθετώντας στο τραπέζι μόνο ιδεολογικές ουτοπικές πρακτικές,  ασύμβατες με την κοινωνικής μας παιδεία. Μια παιδεία, που δεν φρόντιζαν να αποδοθεί με μεγαλύτερη διεισδυτικότητα στην ευρύτερη κοινωνία.

Και εάν οι μεγάλοι σοφοί, τούτης της χιλιοπαιγμένης, «made in Greece monopoli», δεν μερίμνησαν, ώστε να μοιραστούν ορθά τα πιόνια της κουλτούρας μας, τότε, πως θα μπορούσε κάποιος να ζητήσει ευθύνες από έναν μεροκαματιάρη δασκαλάκο.

Ένα δημόσιο εκπαιδευτή μιας κοινωνίας, που οι λέξεις, οι εκφράσεις, οι έννοιες και τα όνειρα όσων διδάσκει (για όσο προλαβαίνει να το κάνει), είναι κριμένα σε βιβλία μιας ξεπερασμένης, τραχιάς και άκαμπτης, κάθε φορά γενιάς.
Πως έχεις το θράσος, να κρίνεις μετά έναν φορτηγατζή, που με λιγότερο ή περισσότερο τσαμπουκά (για άλλους ανευθυνότητα) διεκδικεί, με συμπεριφορές που εσύ του δίδαξες, όσα δεκαετίες πριν με νομοθετήματα, ως κράτος, του είχες υποσχεθεί ότι του ανήκουν.

Ποια δικαιοσύνη θα σταθεί απέναντι στον παραβάτη, όταν εκ των πραγμάτων τα κεκτημένα δεκαετιών συνθλίβονται εν μία νυχτί, κάνοντας το εργατικό δίκαιο να  φαντάζει με χιλιοξεφυλλισμένο Άρλεκιν, που ξέχασε κάποιος σε παραμεθόριο σταθμό τρένου.

Πως θα καταφέρουν άραγε, οι πάνσοφοι καθοδηγητές του έθνος να ξεδιαλύνουν, από στην ταραμοσαλάτα το λάδι με τον ταραμά.

Με απλές μαθηματικές εξισώσεις του λόγου και της σκέψης είναι εύκολο πλέον να απαντήσουμε στο κοινότυπο ερώτημα:« Ποιοι είμαστε;».

Είμαστε ότι μας αξίζει. Και αυτό, πιστέψτε με, μας βολεύει απόλυτα. Τον καθ΄έναν για διαφορετικούς λόγους

Σχόλια (0)

Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed

πείτε μας τη γνώμη σας

Όνομα

e-mail

Σχόλιο

μικρότερο | μεγαλύτερο

Διάβασα και συμφωνώ με αυτούς Όροι Χρήσης.

Πληκτρολόγησε τους εμφανιζόμενους χαρακτήρες

Πρόσθεσε σχόλιο