Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα και παρά την αρχική «ανακούφιση» κοινωνίας και επιχειρηματικής τάξης από την εξεύρεση νέου πρωθυπουργού, είναι πολύ πιθανό, ο Λουκάς Παπαδήμος να μην προλάβει όχι να «εφαρμόσει τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου» (όπως αναφέρεται στο mandate του «πλαισίου αρχών» που συμφώνησαν Γιώργος Παπανδρέου και Αντώνης Σαμαράς υπό τον Κάρολο Παπούλια), αλλά ούτε καν να την «υλοποιήσει»…

Παρενθετικά, για όσους δεν το έχουν κατανοήσει πλήρως η διαφορά υλοποίησης και εφαρμογής είναι σημαντική. Υλοποίηση σημαίνει συμφωνία της ελληνικής πλευράς με τους ιδιώτες κατόχους ελληνικών ομολόγων (PSI). Η εφαρμογή αφορά στις επακόλουθες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η Ελλάδα, προκειμένου οι δανειστές να της παράσχουν τη βοήθεια που χρειάζεται για να εξέλθει της κρίσης, κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον…

Στο τεχνικό κομμάτι της υλοποίησης, λοιπόν, ο Λουκάς Παπαδήμος είναι ο κατάλληλος άνθρωπος. Τεχνοκράτης με μακρά εμπειρία επί των χρηματοπιστωτικών και ικανός διαπραγματευτής, ο νέος πρωθυπουργός είναι σε θέση να συμβάλει τα μέγιστα. Μάλιστα, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, οι υπουργοί του είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν ότι «ξέρει τη δουλειά»…

Όμως, η συγκεκριμένη δουλειά για να ολοκληρωθεί θέλει το χρόνο της. Και δεν είναι μόνο αυτό καθ’ αυτό το πολύπλοκο της διαπραγμάτευσης, είναι και ότι η ίδια συμφωνία επιτρέπει στους ιδιώτες (τράπεζες, εν προκειμένω) να κωλυσιεργούν. Διότι, από τη στιγμή που ο όρος που τους επιβάλλεται είναι το ποσοστό 9% των κεφαλαίων ως προς τα ανοίγματα τους, μπορούν να αρνηθούν τα χρήματα του EFSF για την επανακεφαλαιοποίηση, μειώνοντας απλώς τα ανοίγματα. Έτσι όχι μόνο στερούν επιχειρήσεις και νοικοκυριά από ρευστό, αλλά δεν πιέζονται να κλείσουν «εθελοντικά» τη συμφωνία.

Όσο όμως ο χρόνος θα περνά, η κρίση διαχέεται σε Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Αυστρία, Βέλγιο με τους όποιους κινδύνους για τη συνοχή της Ευρωζώνης και της ύπαρξης του ευρώ. Και αν πρόκειται για ανατροπή δεν οφείλεται προφανώς, ούτε στο ότι ουσιαστικά η νέα κυβέρνηση είναι ομοίωμα της προηγούμενης, ούτε στην άρνηση Σαμαρά να υπογράψει δηλώσεις, ούτε στην αντίθεση 101 στελεχών στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ούτε στην άρνηση του Πάνου Καμένου να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης…

Οφείλεται, μάλλον, σε κάτι μεγαλύτερο που υπερβαίνει τις δυνατότητες της χώρας και του Λουκά Παπαδήμου, ασφαλώς. Δηλαδή, στην έκδηλη αδυναμία της ευρωπαϊκής ηγεσίας να δώσει οριστική λύση στην κρίση χρέους που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη. Διότι, όπως η συμφωνία της 21ης Ιουλίου δεν κατάφερε να «ηρεμήσει τις αγορές» και χρειάστηκε νέα η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, έτσι και η πρόσφατη συμφωνία δείχνει ανεπαρκής να πετύχει το ευκταίο.