Πρωτίστως λοιπόν απαιτείται πολιτική βούληση της κυβέρνησης να συγκρουστεί με μεγάλες βιομηχανίες, προμηθευτές και αλυσίδες σούπερ μάρκετ, όπου αποδεδειγμένα εντοπίζεται το πρόβλημα στη ραγδαία άνοδο των τιμών. Εδώ το πρόβλημα υπερβαίνει τα όρια δράσης και λειτουργίας μιας υπηρεσίας, όσο άρτια στελεχωμένη κι αν είναι. Ποιος δημόσιος λειτουργός θα ελέγξει και θα επιβάλει υψηλά πρόστιμα σε μεγαλοβιομήχανο ή σε πολυεθνική αν δεν έχει την κάλυψη του πολιτικού του προϊσταμένου;

Υποθέτει κανείς πως είναι δεδομένη. Δεν είναι όμως. Διότι σε μια περίοδο κρίσης όπου η ανεργία καλπάζει, με το κράτος να χάνει την αίγλη του καλού «εργοδότη», οι μεγάλες βιομηχανίες και αλυσίδες σούπερ μάρκετ είναι οι μόνες που μπορούν να προσφέρουν θέσεις εργασίας. Κι αν δεν είναι γνωστό στο ευρύ κοινό πολλοί είναι οι πολιτευτές που κτυπούν την πόρτα τους για να βολέψουν εκεί τους ψηφοφόρους τους!

Από την άλλη είναι ανατριχιαστικό και να σκεφτεί κανείς τι θα συνέβαινε αν μια μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ, υπό την πίεση ή την απειλή της Πολιτείας, αποφάσιζε να αναστείλει τη λειτουργία της ή ένα μέρος αυτής στην Ελλάδα. Στρατιές νέων ανέργων θα κατέλυαν την πλατεία Συντάγματος για τις χαμένες θέσεις εργασίας…

Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς πως η πολιτική βούληση δεν αρκεί. Απαιτείται και ικανότητα της πολιτικής ηγεσίας να διαπραγματευτεί με τους «κυρίαρχους» της αγοράς ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς προς όφελος του καταναλωτή. Διαφορετικά τέτοιου είδους κινήσεις θα μείνουν στο επίπεδο του φτηνού εντυπωσιασμού. Μπορεί να μειώσουν πρόσκαιρα την αγανάκτηση των πολιτών, η οποία θα επανέλθει δριμύτερη ως οργή, όταν αποδειχθεί πως άλλη μια προσπάθεια ελέγχου της αγοράς απέτυχε και οι τιμές σε προϊόντα πρώτης ανάγκης και σε καύσιμα δεν έπεσαν…