Σε ένα βενζινάδικο στην Κατεχάκη, γωνία με μια λεωφόρο -ας μην το προσδιορίσουμε άλλο- εργάζεται ένας μουσουλμάνος υπάλληλος –νόμιμος ή παράνομος το αγνοώ. Κάθε μεσημέρι που περνάω από εκεί με το αυτοκίνητο, τον βλέπω μισοκρυμμένο πίσω από μία κολόνα του κτιρίου, να έχει τοποθετήσει το χαλάκι του και να κάνει την προσευχή του.

Διακριτικά, χωρίς να προκαλεί κανένα αλλά και χωρίς να τον προκαλεί κανείς, κάνει την έκκλησή του στο δικό του Θεό, κατά το μουσουλμανικό τυπικό και κατά πως του υπαγορεύει η πίστη του.

 

Είμαι σίγουρη πως αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν τις προάλλες στην Πανεπιστημίου να διαλαλήσει την πίστη του, προκαλώντας το κοινό αίσθημα αλλά και παρακινώντας κάθε ναζιστικό παράσιτο να απλώσει χέρι. Γιατί τα παράσιτα έλεγε η γιαγιά μου, αν δεν μπορείς να τα ξεριζώσεις, τουλάχιστον μην τα τρέφεις. Μην τους δίνεις τροφή, μην τους δίνεις αίτιο να γιγαντωθούν. Το 20% της Χρυσής Αυγής στον Άγιο Παντελεήμονα θα  έπρεπε να μας λέει πολλά. Αντί γι’ αυτό φτάσαμε στο παρά πέντε από τα να χυθεί αίμα στο κέντρο της Αθήνας.

 

Η δημόσια προσευχή στα Προπύλαια, ποιο σκοπό εξυπηρετούσε; Και γιατί κάτι μου λέει ότι όλα αυτά ήταν υποκινούμενα; Για να πάρουν φωτιά μετά οι μεσημεριανές εκπομπές τύπου κους-κους και κάθε καρυδιάς καρύδι να υπερασπιστεί τους καημένους τους μουσουλμάνους που δεν έχουν ένα τζαμί, οι άνθρωποι, τι ζητούν, ένα τζαμί. Και να μου βγαίνουν ξανθές και όχι μόνο, μέσ’ στον αντιρατσισμό να ωρύονται-μα ακόμα να φτιάξουν ένα τζαμί στους κακόμοιρους! Τώρα αν η πολιτική της χώρας μας απέναντι σ’ αυτούς τους μετανάστες εξαντλείται στις απόψεις της ξανθιάς τηλεπαρουσιάστριας, αφού το επίσημο κράτος βρίσκεται εκόν άκον σε κώμα, καλά να πάθουμε.

 

Στη Θράκη που ζει η  μουσουλμανική μειονότητα, βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης, υπάρχουν τζαμιά και οι κάτοικοι λατρεύουν το θεό τους όπως του αρμόζει.