H ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΣΗ του επιχειρηματικού περιβάλλοντος θα επηρεάσει έντονα την ανεργία, όχι μόνο από την άμεση απώλεια θέσεων εργασίας στις κλονιζόμενες επιχειρήσεις, αλλά και από την έλλειψη ευκαιριών αυτοαπασχόλησης.

Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις του, κάθε άλλο, αλλά… δεν τον εμπιστεύομαι! Και δεν τον εμπιστεύομαι απλούστατα γιατί πρώτον, καλείται να κάνει μια διαπραγμάτευση στην οποία τυγχάνει να πρεσβεύει τις ίδιες ακριβώς απόψεις με τους συνομιλητές του και, δεύτερον, διότι το κάνει φοβούμενος την συνοχή της κυβέρνησής του, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι λόγω των επικείμενων εκλογών κανείς άλλος, πόσο μάλλον κοινοβουλευτικός, δεν θα αποτολμούσε να προκινδυνεύσει μια αναμέτρηση με τον 13ο και 14ο μισθό…

Ιδού λοιπόν η πρώτη “αντίδραση”! Κάμποσοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ βρήκαν την “ευκαιρία” να εκφράσουν “διαφωνία” και καταψήφισαν μια διάταξη του πολυνομοσχεδίου που έφερε ο υπουργός Υγείας και αφορούσε το ωράριο των φαρμακοποιών.

του ΚΩΣΤΑ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Tο πόσο ακριβώς είναι το έλλειμμα και πώς προέκυψε είναι δευτερεύον θέμα. Οι γνωστές επιπλοκές στις σχέσεις μας με την Ευρώπη κρύβουν ένα πιο σπουδαίο ερώτημα: Μπορεί ο υπουργός Οικονομικών μιας χώρας να χρεώνει τον προηγούμενό του για παραλείψεις και μάλιστα προς το εξωτερικό, προς τους συνεταίρους της χώρας σε έναν οικονομικό σχηματισμό;

του ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ 

Μια φορά κι έναν καιρό λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από ‘δω στην αρχαία Ρώμη, επί εποχής Κλαύδιου Γεώργιου Παπανδρέου του 2ου, η κατάσταση των οικονομικών είχε εξοκείλει, η διαφθορά είχε αγγίξει ακόμη και τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, των οποίων η φοροδοτική ικανότητα είχε εξαντληθεί λόγω της συνεχούς και επαναλαμβανόμενης ληστρικής φορολογίας που ο Καίσαρας και οι συν αυτώ επέβαλαν στο όνομα ενός ανύπαρκτου σχεδίου σωτηρίας που ο ίδιος είχε εκπονήσει.

Είναι πασίγνωστη η ρήση πως η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία και πολλές φορές ως κωμωδία. Όπως επίσης και ο νόμος των πιστολέρο της αμερικάνικης Άγριας Δύσης, πως αν τραβήξεις πιστόλι πρέπει να πυροβολήσεις, αλλιώς σ’ έφαγαν.

του ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ 

Ειπώθηκαν πολλά μετά την δημόσια παραδοχή του, αλλά μεταξύ μας κι εγώ εάν ήμουν αναγκασμένος να το υπογράψω, θα προτιμούσα να μην το έχω διαβάσει πριν… Αδιαμφισβήτητη η συμμετοχή του στο έγκλημα που συνετελέσθη και σ’ αυτό που με την ψήφο του συντελείται, αλλά δεν έφθασε και στο σημείο να παριστάνει τον όψιμο «μακελάρη» προκειμένου να μαζέψει κανένα ψηφαλάκι…